محیط خنک کننده و مبرد چیست؟ تفاوت بین ماده خنک کننده و مبرد چیست؟
محیط خنک کننده ماده ای است که گرمای سیستم خنک شده را به مبرد تبخیری در یک دستگاه تبرید غیر مستقیم خنک می کند. همچنین به عنوان مبرد ثانویه شناخته می شود. محیط خنک کننده معمول آب است، اما فقط در شرایط بالاتر از {0}} درجه قابل استفاده است. هنگامی که لازم است کمتر از 0 درجه باشد، معمولاً از آب نمک استفاده می شود، مانند محلول آب نمک کلرید سدیم یا کلرید کلسیم، یا محلول آبی از ترکیبات آلی مانند اتیلن گلیکول یا گلیسیرین. Anyda در مورد تفاوت بین خنک کننده متوسط و مبرد صحبت می کند:
محیط خنک کننده و مبرد در مجموع به عنوان مبرد شناخته می شوند که هر دو متعلق به محیطی هستند که ظرفیت خنک کننده را منتقل می کند. محیط خنک کننده معمولاً مایع است و معمولاً در طول فرآیند انتقال حرارت دچار تغییر فاز نمی شود. مبرد انرژی سرد را از طریق تبرید تغییر فاز به محیط خنک کننده منتقل می کند و سپس انرژی سرد محیط خنک کننده را تحت فشار معمولی از طریق پمپ به اتاق سردخانه منتقل می کند تا تبرید را محقق کند. جایگزین های اصلی محیط خنک کننده عبارتند از آب نمک کلرید کلسیم، نمک نمک کلرید سدیم، متانول، اتانول، اتیلن گلیکول، پروپیلن گلیکول، دی کلرومتان و غیره.
در ادامه به معرفی مبرد می پردازیم. مبردها، مواد متوسطی هستند که در موتورهای حرارتی مختلف برای تکمیل تبدیل انرژی مورد استفاده قرار می گیرند. این مواد معمولاً با انتقال فاز برگشت پذیر مانند انتقال فاز گاز- مایع، توان را افزایش می دهند. مانند بخار در موتور بخار، مبرد در یخچال و غیره.
هنگامی که یک موتور بخار عمومی کار می کند، انرژی گرمایی بخار را آزاد می کند و برای تولید نیروی محرکه آن را به انرژی مکانیکی تبدیل می کند. در حالی که مبرد یخچال برای انتقال حرارت از دمای پایین به دمای بالا استفاده می شود. متداول‌ترین محیط کار در صنعت و زندگی سنتی، هیدروکربن‌های نیمه هالوژنه (به ویژه کلروفلوئوروکربن‌ها) هستند، اما به تدریج حذف می‌شوند، زیرا می‌توانند سوراخ‌هایی در لایه اوزون ایجاد کنند. دیگر محیط های کاری پرکاربرد آمونیاک، دی اکسید گوگرد و هیدروکربن های غیر هالوژنه (مانند متان) هستند.
